در طهرانِ عهدِ قدیم یلدا شبِ صبر بود… نه به طولِ شب که به طاقتِ مردم سنجیده می‌شد. چراغ‌ها به امیدِ صبح می‌سوختند و قصه‌ها تا سپیده‌دم ادامه داشت